Kıyâmet القيامة
Kıyâmet Suresi, Kur'an'ın 75. suresi, Mekke, 40 ayet.
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
لَآ أُقْسِمُ بِيَوْمِ ٱلْقِيَٰمَةِ ﴿1﴾
Kıyamet Günü’ne yemin ederim.
وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ ﴿2﴾
Kendini çokça kınayan nefse de yemin ederim.
أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ ﴿3﴾
Yoksa insan, onun kemiklerini toplayıp bir araya getiremeyeceğimizi mi sanıyor?
بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ ﴿4﴾
Evet! Biz onun parmak uçlarını dahi düzenlemeye kâdiriz.
بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ ﴿5﴾
(Hayır, öyle değil!) İşin aslı insan, (önündeki günlerinde günaha dalıp, tevbeyi erteleyerek) fücur işlemek ister.
يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَٰمَةِ ﴿6﴾
“Kıyamet ne zaman?” diye sorar.
فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ ﴿7﴾
Göz kamaştığı zaman,
وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ ﴿8﴾
Ay karardığı zaman,
وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ ﴿9﴾
Güneş ve Ay bir araya toplandığı zaman.
يَقُولُ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ ﴿10﴾
O gün insan, “Kaçış nereye?” der.
كَلَّا لَا وَزَرَ ﴿11﴾
Asla! (Kaçıp) sığınacak hiçbir yer yok.
إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ ﴿12﴾
O gün varılıp karar kılınacak yer Rabbinin huzurudur.
يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ﴿13﴾
O gün insana yapıp takdim ettikleri ve erteleyip (yapmadıkları) haber verilir.
بَلِ ٱلْإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌ ﴿14﴾
(Hayır!) Bilakis insan, kendi nefsi üzerine basiret sahibidir. (Kendisini en iyi tanıyandır.)
وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ ﴿15﴾
Mazeretlerini sayıp dökse bile.
لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ ﴿16﴾
Onu (anlama ve ezberlemeyi) çabuklaştırmak için, dilini onunla hareket ettirme.
إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ ﴿17﴾
Şüphesiz ki onu (kalbinde) toplamak ve okutmak bizim işimizdir.
فَإِذَا قَرَأْنَٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ ﴿18﴾
Onu okuduğumuzda sen okunmasını takip et.
ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ ﴿19﴾
Sonra kuşkusuz, onu açıklamak da bizim işimizdir.
كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ ﴿20﴾
Asla! Bilakis siz, acil olan (dünya hayatını) seviyorsunuz.
وَتَذَرُونَ ٱلْـَٔاخِرَةَ ﴿21﴾
Ahireti bırakıyorsunuz.
وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَّاضِرَةٌ ﴿22﴾
O gün (bazı) yüzler parıl parıldır.
إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌ ﴿23﴾
Rabbine bakmaktadır.
وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌ ﴿24﴾
(Bazı) yüzler de asıktır.
تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ ﴿25﴾
Belini kıracak (azabın) kendisine yapılacağını bilir.
كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ ﴿26﴾
Asla! (Bırakın artık küfrü ve inadı!) Can köprücük kemiğine gelip dayandığında,
وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍ ﴿27﴾
“Var mı (ölüm hastalığını) tedavi edecek?” denildiğinde,
وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ ﴿28﴾
Onun (kesin) bir ayrılık olduğunu bilir.
وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ ﴿29﴾
Ayaklar (korkudan) birbirine dolandığında,
إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ ﴿30﴾
O gün (insanlar) Rabbine sevk edilecekler.
فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ ﴿31﴾
Doğrulamadı, namaz da kılmadı.
وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿32﴾
Fakat yalanlayıp sırt çevirdi.
ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ ﴿33﴾
Sonra böbürlenerek ailesinin yanına gitti.
أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ ﴿34﴾
Senin hak ettiğin kötülüktür.
ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ ﴿35﴾
Sen ondan da beterini hak ediyorsun.
أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى ﴿36﴾
Yoksa insan (emredilmeden, nehyedilmeden, bir şeriata tabi tutulmadan) başıboş bırakılacağını mı sandı?
أَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِّن مَّنِىٍّ يُمْنَىٰ ﴿37﴾
O, akıtılan meniden bir damla değil miydi?
ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ ﴿38﴾
Sonra kan pıhtısı (embriyo) oldu da (Allah) onu yaratıp düzenledi.
فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ﴿39﴾
Ondan erkek ve dişi olan iki sınıf yarattı.
أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْـِۧىَ ٱلْمَوْتَىٰ ﴿40﴾
(Tüm bunları yapanın) ölüleri diriltmeye gücü yetmez mi?